Znalezionych wyników: 12

Odwróciła się w stronę Wertera, który kojarzył się jej z kupką nieszczęścia pomiataną przez jej opiekuna. A że sama praktycznie mogla włazić Raphaelowi na głowę, w tym dosłownie, czuła się od niego znacznie lepsza.
Co się dziwić. To w końcu tylko przypadkowy chłystek na służbie.
- A dlaczego ja mam się im przedstawiać?! Jestem u siebie, to oni wyskoczyli jak filip z konopi!
Fuknęła głośniej, niż było potrzeba. Może i nie znała się na etykiecie, ale fochy miała jak każda porządnie rozpuszczona pannica.
A że jej dotychczasowy rozmówca nie odpowiedział, podkreśliła swoją dziecięcą wyniosłość dodatkowym obróceniem się tyłem do wszystkich zgromadzonych. Patrzyła w morze, w łunę miasta. Tym razem tę dosłowną.

[Ładnie.
Pewnie, że ładnie. I w dodatku obiecał mi obraz. Mam nadzieję, że dokładny będzie.
Ty to za dobrze z nim masz...
Nieprawda! Ciągle nie umiem czytać. Na Ciebie też jestem obrażona!]

Skrzyżowała ręce. Stała tak pewnie, jakby nawet silniejsze wahnięcia statku nie robiły jej żadnej różnicy.

no o tym mówię... ściągnij sobie FF do domu

a propos... *wcale nie jest złośliwa* :mrgreen:

GM, Ty też!
i jestem gotowa się założyć, że normalnie, ręcznie, też stawiasz byki. po prostu ściągnij firefoxa/mozillę/pisz w wordzie, ładnie proszę w imieniu własnego katowanego mózgu.

a tej polskiej flagi to nawet nie zauważyłam xP

ale Ty więcej błędów robisz, nie tylko to 'także' (żeby daleko nie szukać - zdążyłem), a przecinki nie gryzą. lepsze usprawiedliwienie poproszę

*czuje się niepogoniona, bo w papierach ma, że baba*

- Ale pięęęknie...
Mruknęła dziewczynka, stojąc przy burcie i patrząc na pożar. Ten drobny widok zupełnie oderwał ją od rzeczywistości, nie pozwolił zwrócić uwagi na fakt, że właśnie wylądowała na statku z bandą mężczyzn i nikim więcej. No, powiedzmy, że miała jeszcze Raphaela, ale to była jedna z tych sytuacji, przed którą ostrzegała ją matka. Efekt kilku lat trucia nie znikał w przeciągu kilku chwil.
Brązowe oczy śledziły rozprzestrzeniające się płomienie w jednym, wybranym miejscu. Potem przeskakiwały do następnego i następnego, za każdym razem tak, by nie widzieć ludzi za swoimi plecami. Ani odrobinki. Słuch jakby się jej wyłączył; docierały do niej tylko dźwięki trzaskającego drewna i wybuchającej mąki w którymś z magazynów. Nie miała prawa słyszeć tego aż tak dokładnie, a jednak słyszała.
Jej umysł chronił się przed tym, co działo się na pokładzie. Co się stanie. I co mogło.

Spękane usta poruszały się lekko, kiedy mamrotała coś do siebie pod nosem. Zbyt cicho i za szybko, by dało się zrozumieć. Sama nie nadążała.
Chciała przywołać anioła, bo z nim czuła się pewniej. Mogłaby mu opowiedzieć o tym, co widzi, o płomieniach jeszcze czerwieńszych niż jej włosy. Lub zrobić cokolwiek innego z repertuaru rzeczy, które się robi - z przyjacielem.
Nie pojawiał się.
Jak zwykle.

co do tych nieszczęsnych cukierków - co stoi na przeszkodzie, by stopić trochę cukru i dolać tam esencji (olejku, skoncentrowanego wywaru, whatever...) miętowej? lepi się to jak cholera, tnie z bloku na kawałki i zawija w woskowany papier, ale przeszkód w produkcji nie widzę. coś na kształt arabskich słodyczy, tylko bez orzechów.

a na broniach się nie znam, niemniej nie psujcie proszę filmowych efektów, dopóki nie wyjdzie 'Piła X' xP

Siedź, gdzie siedzisz. Takiego! Żeby mu tu zeszła na zapalenie płuc! Ona wie, doskonale wie, że Raphael tylko udaje takiego miluśkiego i po prostu chce się jej pozbyć, żądny krwi, morderca jeden, perwers, dewiant nieboski, chroń nas Opatrzności...

Na granicy pola widzenia zamigotał zarys skrzydlatej postaci. Jej anioł stróż, czarny niczym hematyt z lekkim połyskiem, w wyleniałej aureoli i wytartej szacie. Towarzysz już od ładnych paru lat, niespecjalnie wszechmocny, ale wierny i cierpliwy. I jednocześnie jej najlepszy przyjaciel, jedyny, którego nauczyła się rozumieć, a nie tylko bezmyślnie słuchać. Chociaż nadal pojawiał się, kiedy chciał.
(Tylko cicho, malutka. Idź za nimi.)
No to poszła. Przecież nie mógł jej życzyć źle, prawda?

Poza tym nieswojo tu tak samej, w lesie. Nie chciała zostać bez opieki, wyposażona wyłącznie w chude nogi i silną wolę przeżycia. Ruszyła za nimi, jednak nie od razu. (Poczekaj, a potem nie patrz, maleńka. Nie wytrzymasz tego, cokolwiek to jest. Będzie się działo, powiedział. Ostrzegał. Posłuchaj.)
Huku nie rozpoznała. Potruchtała w stronę, z której się rozległ dopiero wtedy, gdy do końca ucichł. Bo to ta sama strona, w którą poszli jej opiekun z tym takim. Chyba.

Zwierząt w lesie nie było słychać po części i z jej winy. Alana, jak to niewyrośnięte młódki mają w zwyczaju, za nic miała rozkaz Raphaela (treść: nie rusz się stąd - kto by posłuchał?...) i po krótkim czasie wynudziła się na tyle, żeby stwierdzić, że musi go znaleźć.
Gdyby umiała czytać, to dobrałaby się do tych ciekawych ksiąg (muszą być ciekawe! Ciekawsze niż liczenie much). Ale nie umiała. Najwyraźniej musi go jeszcze trochę pomęczyć.

Pomińmy to, w jaki sposób trafiła do swojego opiekuna i tego tam, no, na W. Dość, że trafiła, płosząc przy okazji część fauny. I tak miała mnóstwo szczęścia, że to fauna nie przepłoszyła jej.
Rudowłose dziewczę stało przed nimi, kilkadziesiąt kroków niżej. Trudno było jej nie poznać, trzęsącej się w za dużym i za cienkim jednocześnie kubraku, pod który niby włożyła swetry, ale i tak marzła. Wiejący wiatr szarpał czerwone kosmyki i tylko kosmyki; nie dała się poruszyć połom ubrania, trzymając je kurczowo przy ciele dłońmi zaplątanymi w rękawy. Czekała na nich w miejscu, skulona, zziębnięta. Ale i tak lepsze to niż siedzenie na tyłku i nabijanie siniaków.
Ciemne oczy szukały wzroku Raphaela. Wolałaby z góry wiedzieć, jak wielką burę dostanie.

Alana Pator, czyli nieletnia podfruwajka i rzep na ogonie Raphaela.

Wygląd (tutaj)
A jak może wyglądać kilkunastoletnie (noo, nie żeby kiedyś liczyli... 13? 14?) dziewczę z drobnomieszczańskiej rodziny, w dodatku któreś z kolei? Nijak.
Bingo.
Pomijając tę drobną niedogodność, Alana jest rudowłosym podlotkiem o ciemnych oczach i wiecznie zaczerwienionym nosie (wina bezustannego kataru, prawdziwe utrapienie); często przygryza usta, które stają się przez to zaczerwienione i spierzchnięte. Postury mikrej, umięśnienia zerowego, strojów byle jakich. Może nie aż zgrzebny worek na grzbiecie, ale znacznie częściej nosi chłopięce, używane spodnie niż miniaturki sukienek wielkich dam. Zaznajomiona z siniakami i otarciami, które często goszczą na jej chudych nogach. Być może kiedyś wyrośnie na naprawdę ładną kobietę, ale na razie jest na etapie brzydkiego kaczątka.
To tyle, co można o niej powiedzieć.

Pochodzenie
Czwarta córka (z siódemki potomstwa) drobnego kupca i jego żony, która całe swe życie spędza na rodzeniu i odchowywaniu dzieci. Trójka jej starszego rodzeństwa to bracia - to tłumaczy, dlaczego Alana nosi zazwyczaj chłopięce ubrania. I dlaczego nie bawi się lalkami, tylko spędza czas na podwórku w (najczęściej) błocie. Gdyby zajmowały się nią siostry, wtedy na pewno wyrosłaby na małą kokietkę.

Charakter
Hm, próbował ktoś kiedyś określić charakter wciąż dziecka, ale już kobiety? Trudne to zadanie, dlatego my się go nie podejmiemy.
Trzeba jednak wspomnieć o tym, że czasami Alana ma napady spokoju. Jakkolwiek to nie brzmi, tak właśnie wygląda - potrafi na dzień, godzinę, chwilę zamienić się niemalże w posąg, maszynę do obserwowania. I zapamiętywania. Bo kiedy się skupi, potrafi zapamiętać nawet drobne szczegóły bogatego ornamentu.
Zmiany te biorą się z jej choroby - mała cierpi na łagodną odmianę schizofrenii. Oczywiście nikt tego nigdy nie zbadał ani nie potwierdził; to, że żyje wciąż w normalnym społeczeństwie, zawdzięcza formie ataków. Wtedy wysłuchuje po prostu tego, co kolejne pojawiające się w jej umyśle postaci mają do powiedzenia. Nigdy nie reagowała szałem ani apatią i prawdopodobnie nie zareaguje. A mamrotanie pod nosem czy wypowiadane nagle dziwne oświadczenia zrzucano jak dotąd na karb zmian zachodzących w jej ciele.

Ekwipunek
W zasadzie brak. Co jej dadzą, to weźmie. Trudno zaliczyć szmacianego misia, kawałek klucza i trzy kasztany do ekwipunku.

Umiejętności
Ze względu na swoje uwarunkowania fizyczne, mała jest całkiem niezłym biegaczem; gibka, zwinna i szybka. Nie próbowała jeszcze złodziejstwa, ale niewykluczone, że radziłaby sobie znośnie. Póki co jednak zajmuje się skakaniem po drzewach czy murach w te i wewte - ma dobrze rozwinięty zmysł równowagi i potrafi wykonywać ćwiczenia akrobatyczne. Oczywiście oprócz tych najbardziej skomplikowanych czy wymagających dodatkowych rekwizytów. Jest także dosyć inteligentna i bystra, choć brakuje jej podstawowej wiedzy o otaczającym ją świecie. Po prostu nikt nigdy jej niczego nie uczył. Jak już wspominaliśmy, ma naprawdę dobrą pamięć, więc to pewnie wielka strata.

No i najważniejsze: skąd się tu i teraz wzięła?
Ona sama twierdzi, że Raphael zabrał ją od rodziców w zamian za nietykanie reszty rodziny. Jak się to ma do prawdy - nie wyjawi, bo dla niej jest to prawda. Usłyszała, że ma z nim iść, aby ocalić resztę, więc to zrobiła.
Czemu d'Averosa ją toleruje? Pewnie po prostu się nudzi sam ze sobą. Faktem jest, że pozwolił jej przyłączyć się do niego i przygarnął. Jak tak dalej pójdzie, to pewnie ją zaadoptuje.