Znalezionych wyników: 117

No bo nie zaczął. Najlepszym dowodem jest to, że ataki nieludzi pojawiły się na długo przed powstaniem zakonu.

Polecam trailer do Wiedźmina.

Ja nie kwestionuję, że ludzie grają w gry dla zabawy. Nie sądzę też, by ktokolwiek zmuszał się do poznania głębokiej fabuły wbrew sobie. Niektórzy ludzie po prostu to lubią! I czerpią radość z takich gier, a nie chodzenia i nabijania fragów.

I jeszcze muszę się nie zgodzić (bo nie byłbym sobą) z Twoim spostrzeżeniem na temat kina. Ludzie częściej chodzą na głupie komedie, bo jest ich po prostu więcej. Porównaj ilość odbiorców dowolnego filmu tej klasy z klasykami kina dramatycznego.

Tak propo: Jestem właśnie po cudownej sesji RPG (bez "c" na początku), która zakończyła się śmiercią drużyny. Może i mam ochotę zabić MG, ale ogółem jestem z niej bardzo zadowolony.

Niestety SDA pozwala na dupe'owanie mikstur/zwojów i korzystanie z niepoprawnego działania Drzwi przez Wymiary przy przechodzeniu między lokacjami. Nigdy nie widziałem jednak, by ktoś dołączał dodatkową postać w trakcie rozgrywki tylko w celu kradzieży kieszonkowej.

Zgadzam się z przedmówcą, że nie jest to do końca fair, ale mimo to podziwiam człowieka za doskonałą znajomość gry.

Większość problemów jest w Wiedźminie tendencyjna. Abigail - niewinną zielarkę - mielibyśmy spalić na stosie? Podczas gdy druga strona konfliktu zaprzedaje się wiewiórom, wyklina własne córki, zabija brata i chleje na umór. Moim zdaniem wybór jest w takiej sytuacji fikcją. Chyba, że ktoś nie może się zdecydować, czy chce być Samarytaninem czy sukinsynem.

Co do zakończeń: zakonne, "neutralne" i elfie. Historia Geralta "jakoś" wpłynęła na losy Temerii - nie przeczę, ale był to jedynie epizod. Czy tylko mnie się wydaje, że elfie zakończenie jest "złe", a zakonne "dobre"?

Tak na marginesie: To naprawdę cudownie, że wysiłki głównego bohatera nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, to wspaniała odmiana po nieustannym ustalaniu ładu w galaktyce.

No właśnie. Jedna z forumowych dyskusji pchnęła mnie do założenia takiego właśnie tematu. Jaka drugoplanowa postać z gier (niekoniecznie cRPG) jest najbardziej dopracowana pod względem psychologiczno-historycznym? Nie chodzi mi o postacie, które lubicie, ba! - możecie ich nie cierpieć za idiotyczne dialogi i nie trzymającą się kupy biografię, może to być nawet "głębia" pokroju obrazów Picassa i filmów Almodóvara (tu składam przeprosiny osobom, które rozumieją twórczość wyżej wymienionych

). Chodzi o tych, którzy wyrywają kawał roli naszemu Mejn Hiroł i siłą wdzierają się na pierwszy plan, którzy nie dają spać po nocach i zapadają w pamięć na lata, którzy "wciągają" bardziej niż główny wątek i klepanie leveli, a nawet tych, których nie rozumiecie ani odrobinę, ale wstydzicie się do tego przyznać.

A więc? Kto kojarzy Wam się z tym patetycznym opisem?

Pozwolę sobie zacząć:
Virgil (Arcanum: Of Steamworks and Magick (sic!) Obscura) - pierwszy człek, którego mamy okazję zobaczyć po wygrzebaniu się ze szczątków sterowca Zefir. Z początku wydaje się tylko Arcanumowym Janem Jansenem, ale w toku akcji mamy okazję poznać jego bujną i niezbyt chlubną przeszłość. Zabawne z początku braki wiedzy na temat religii, którą wyznaje, przybierają niemal tragiczny wydźwięk. Nietypowo kończy się również związany z nim sidequest (nota bene jeden z bardziej rozbudowanych). Dość sztywno trzyma się pewnych reguł, z drugiej strony widać, że nie potrafi odnaleźć się w nowej roli. Genialny balans między komizmem i dramatyzmem oraz bogato przedstawiony problem człowieka, o którego upomina się przeszłość.

Jakiś przykład? Każdy widzi to trochę inaczej, ale już trochę czasu minęło od kiedy grałem w Wiedźmina, więc mogę nie pamiętać wszystkiego. Akurat oś elfy-neutralność-ludzie była trudnym wyborem (przynajmniej dla większości graczy, bo ja nie znoszę długouchów

), ale jak się okazało na końcu, był to wybór mało ważny, bo i tak wszystko wróciło do "normy".

Jakiś nieporządek się zakradł do Twojej wypowiedzi. Do tej pory chyba rozmawialiśmy o NPCach. Bohatera gracza NIE można w to wmieszać, bo to inny gatunek. We właściwie wszystkich cRPGach postać prowadzona przez konsumenta ma już bogatą psychikę, chociażby przez głupie opcje dialogowe i wykonywanie konkretnych zadań (a innych nie). To tak jakby porównywać główną rolę ze statystowaniem.
Oczywiste jest, że gra musi zawierać kilka utartych wzorców "dla mas", ale to nie oznacza przecież, że nie wolno wprowadzić jakiejś bogatszej postaci, którą wspomniany przez Ciebie, żądny krwi młodzian ominie szerokim łukiem. A postać nietypowa ma jedną przewagę nad schematycznymi - nie musisz jej polubić, ale na pewno zatrzymasz się nad nią chwilę i podumasz.

No jasne, nie musisz mnie uczyć jak ten świat działa.

Tak czy inaczej można ze schematu skorzystać twórczo albo tak jak w Baldurze.

Nie chce negować, że Anomen ma ciekawą (najciekawszą?) osobowość, choć sam tego nie czuję, ale myślę że opinia sprzed kilku postów była nieco na wyrost.

Nie wiem jak wygląda sprawa NPCów w drugim NWNie, ale Baldur też jest bardzo schematyczny:
Minsc - tępy osiłek,
Korgan - chciwy, lubujący się w bitce krasnolud,
Keldorn - rycerz bez skazy,
Edwin - pyszny czarodziej,
romanse dla mężczyzn - słodziutka dziewczynka, drapieżny wamp i stadium pośrednie,
wszyscy prezentują pewne archetypy znane z książek i filmów.

Doszukiwanie się głębokiego rysu psychologicznego w jakiejkolwiek postaci z Baldur's Gate jest ciut śmieszne. Wszystkie postacie są zbudowane bardzo schematycznie (dobry - zły, dziecinny - dojrzały, czarujący - arogancki), więc na dłuższą metą (ba! na krótszą też) są strasznie nudni. Nie jest to tytuł, w którym można się zachwycić rozterkami bohaterów lub przejąc ich problemami. NPCów można, zatem oceniać tylko po cyferkach, a te przemawiają za Anomenem.

Jeśli jednak uprzeć się przy porównywaniu "charakterów", to drowka prezentuje się fatalnie. Nie przemawiają do mnie jej pseudo-brutalne przypowiastki, a romans oparty na wahaniu między wielką namiętnością i pogardą jest o tyle śmieszny, co żenujący. Rycerzyk nie jest może wiele lepszy, ale przynajmniej tyle nie gada.